IJsbergsla

Biologische IJsbergsla

1 krop - afbreekbare tas
  • Spanje

Sla - een onvergeten groente. Slabedden vormen een lappendeken op het land. 

Zo veel sla heb je nodig
Een krop sla is altijd meer sla dan je denkt. Als je alle blaadjes loshaalt, heb je behoorlijk wat volume. Genoeg om voor 3-4 personen een lekkere bak salade mee te maken. 

Zo bewaar je sla goed
De bewaarbaarheid verschilt per krop. Eikenbladsla en botersla zijn kwetsbaarder dan bataviasla en bindsla en ijssla houdt zich het langste goed. Afhankelijk van de soort kan je sla 3-7 dagen in een (composteerbare) plastic zak in de koelkast bewaren.  

Tips & tricks voor het gebruik van sla
De eerste boterzachte blaadjes sla in het vroege voorjaar zijn niet te weerstaan. In de loop van het seizoen verrijkt het slapalet zich met kleuren en vormen. Die uiteenlopende blaadjes zijn ideaal als basis om een lange zomeravond mee in te luiden. Daar sla je een slaatje uit, want het gewas bestaat voor 95% uit water.
Als bladgewas is sla wel kwetsbaar voor verleppen, dus hoe verser je het eet hoe beter. Als je het blad scheurt in plaats van snijdt, blijft het langer knapperig.

Sla en salade
Het woord sla is in onze spreektaal zo ingeburgerd, dat wij het zelfs gebruiken voor het gerecht dat we ervan maken. Meer dan een goeie dressing heeft een naakte sla eigenlijk niet nodig. Toch kleden we een salade vaak aan met eindeloze variaties van radijsjes, tomaat, komkommer, paprika, olijven, avocado, mozzarella, verse geitenkaas, gekookt ei, zaden, pitten, noten, eetbare bloemetjes en zo voort. 

Soorten
Binnen de familie van de composieten is sla uitzonderlijk door de kropvorming. De Griekse grondlegger van de Westerse geneeskunde Hippocrates (460-370 v. Chr.) schreef al over wilde- en kropsla. In de klassieke oudheid werd sla gekookt, omdat malsheid nog ontbrak. Ook werd het gewas gebleekt, voor een afname van de bitters. Mogelijk werd er op kropvorming geselecteerd, dat een “natuurlijke" bleking van het binnenste blad is. Er zijn diverse cultuurvariëteiten sla, waaronder sterk en licht kroppende types. 

Ijssla
Een stevige en krokante sla met een gesloten koolachtige krop. De smaak is vrij neutraal, maar de sla wordt veel gegeten. 

  • Oogstseizoen & Beschikbaarheid

    Oogstseizoen
    Half april wordt de eerste groene en rode eikenbladsla uit de kas op Warmonderhof geoogst. Deze ogenschijnlijk ‘doodgewone’ kroppen zijn alle reden voor euforische gevoelens! De prachtige kroppen zijn extra sappig en mals door de hoeveelheid aanwezige ‘voorjaarsmelk’.
    In mei volgt de eerste sla van de volle grond. De laatste kroppen komen met de eerste nachtvorst rond eind oktober van het land. Nederlanders schijnen jaarrond sla te willen. We hebben het aan de moderne rassen te danken, dat er de hele zomer door in eigen land frisse sla geteeld kan worden. Deze reageren minder schietgevoelig op het lengen van de dagen. Een doorgeschoten sla smaakt bitter. 
    In de winter en het vroege voorjaar wordt sla oa uit Frankrijk en Spanje geïmporteerd. 

    Familie: Composieten
    Latijnse naam: Lactuca sativa.

  • Wetenswaardig

    Voedingsstoffen 
    Het buitenste blad van de krop bevat de meeste vitamines. Zodra je het blad klein maakt, verdwijnt er voedingswaarde via de breukvlakken. Sla bevat relatief veel vitamine C, E en caroteen. Het is een bron van folaat (vitaminewerking als foliumzuur) en ijzer. Deze dragen beide bij aan de opbouw van rode bloedcellen. De kleurstof en antioxidant anthocyaan zorgt er mede voor dat er ook rode sla bestaat. 
    Sommige mensen eten de sla vooraf aan de warme maaltijd. De Romein Horatius (65-8 v. Chr.) schreef al dat sla de lusteloze maag stimuleert. De groente bevordert dan ook de werking van de spijsvertering en de lever.

    Momument van een groente
    De Latijnse naam "Lactuca" verwijst naar het witte melksap in de nerven en de penwortel. Het sijpelt vaak uit het snijvlak van een net geoogste krop. Het melksap zou de zenuwen kalmeren en het inslapen vergemakkelijken. Het lactucarium van de wilde voorouder gifsla werd medicinaal ingezet vanwege de vochtafdrijvende en rustgevende werking. Keizer Augustus (63 v. Chr. – 14 na Chr.) genas met behulp van gifsla van een ernstige ziekte en liet een monument voor de plant plaatsen.